Geplaatst op

In de flow

Werk

Weten jullie nog hoe ik in oktober mezelf als werknemer aanbood? Nee? Nou, dat leek me een goed idee. In plaats van die eeuwige banenzoektocht die ik om me heen zag, besloot ik het omgekeerde te doen. In het blog vertelde ik wie ik ben en wat ik zou willen. Mocht dat aansluiten bij een baan die iemand in de aanbieding had, dan was het tijd voor een ontmoeting.

Dat heeft me best wat heel leuke gesprekken opgeleverd. Eén daarvan was bij Stichting Lezen en Schrijven. In de eerste minuten bleek dat de vacature niet voor 24 uur was, wat ik dacht, maar voor 40 uur. We kwamen van beide kanten tot de conclusie dat een gesprek over de baan zelf dan misschien niet zo zinvol meer was. Er waren echt te veel werkzaamheden voor 24 uur en ik ben met te veel zaken bezig rondom mijn onderneming om daarop in te leveren.

Op de één of andere manier belandden we toch in een verhaal. Wist je dat 1,3 miljoen Nederlanders tussen de 16 en 65 jaar laaggeletterd zijn? Eén op de negen. Mensen die echt amper kunnen lezen. Waarvan 65 procent autochtoon. Die missen dus de wegomleidingen, de brieven van de zorgverzekering, de krant, de etiketten in de supermarkt en ga zo maar door. Het intrigeert me en het gaat mijn voorstellingsvermogen bijna voorbij. Ik leef zowat achter mijn laptop (ook niet gezond, maar ik maak het goed met karate). Lezen en schrijven vind ik het mooiste wat er is. Dit kan en mag toch niet, anno 2015?

Twee paar ogen keken mij aan. Wat mijn verhaal was. Ik vertelde over mezelf en wat ik te bieden heb, ook over karate en de weerbaarheidstrainingen, over ondernemen en waar ik voor sta. Stilte. Lange pauze. En toen: “Chantal, jij hoort hier.” De klik was voelbaar en oprecht, deze mensen zagen in mij een grote meerwaarde voor de stichting. Het idee om na jaren te leven van een paar centen en nu een normaal salaris te kunnen verdienen, ook nog eens met een functie die me op het lijf geschreven lijkt, bij een stichting die zulk mooi werk verricht, maakte het verleidelijk om met mijn armen in de lucht in deze toch wel heel geweldige baan te springen. Maar ik deed dat niet. Zij begrepen dat zonder al te veel woorden. Ik sprak volgens hen met zoveel bezieling over mijn onderneming, dat konden ze mij ook niet aandoen.

Ik verliet het gebouw met zo’n goed gevoel. Trots ook. Sindsdien besloten om helemaal niet meer achter andere banen aan te gaan en keihard te werken aan de onderneming en de plannen. Zeker na de 40 urige niet-werk-week in Portugal. Het gaat goed, we zitten in een flow, we boeken zoveel successen, we ontmoeten nog veel meer geweldige mensen en ik heb zowaar steeds meer klussen die ook financieel wat opleveren. Word ik afgelopen donderdag gebeld: of ik maandag (morgen!) zes weken lang, 24 uur voor Stichting Lezen en Schrijven wil werken. Ja! Ik kon niet sneller mijn agenda reorganiseren.

Dit weekend krijg ik er met het uur meer zin in. Ik ben me vast aan het inlezen op internet en er hangen geloof ik drie geschikte outfits aan mijn kledingkast. Mijn toekomstige collega’s volgen me al op Twitter. Morgen zie ik ze in het echt. En ga ik aan de slag voor een geweldig project die met name laagopgeleide, niet werkende vrouwen een leermethodiek biedt voor het versterken van hun sociaaleconomische positie binnen onze maatschappij. Ja, daar wil ik voor rennen! Nog even wachten, morgen dan. Wish me luck!